Hoe giet je wet- en regelgeving in nullen en enen?

Een van de onderwerpen die ons vanuit Slimmer met Regelgeving dagelijks bezig houdt: de manier waarop onze wet- en regelgeving in digitale systemen van de overheid landt. Dit is in de praktijk al jaren een uitdaging. Vrijwel alle softwareontwikkelaars hebben wel eens verzucht ‘waarom is de wet toch in die ingewikkelde juridische taal geschreven, we kunnen die woorden niet zomaar omzetten in softwarecode.’ En het omgekeerde geldt ook: juristen, beleidsmedewerkers maar ook burgers kunnen  uit hun softwarecode niet zomaar opmaken welke wettelijke regels er nu precies in zijn verwerkt. Kortom, op dit raakvlak is nog veel te winnen, en dat is heel belangrijk bij een snel digitaliserende overheid.

Het is precies dit onderwerp dat Mariette Lokin oppakt in haar nieuwe rol als bijzonder hoogleraar Wetgeven in de Digitale Rechtsstaat aan de faculteit Rechtswetenschappen van de Open Universiteit. In dit interview in iBestuur doet ze een aantal interessante observaties over het raakvlak:

‘Je hebt minder snel last van je buren als je ze goed kent. Dat speelt hier ook. Onbekend maakt onbemind.’

‘De logica van juristen en programmeurs is heel erg hetzelfde, alleen zijn juristen heel talig, terwijl softwareontwikkelaars zich meer symbolisch uitdrukken.’

‘Er bestaat ook wet- en regelgeving die veel moeilijker in code is te vertalen. Als je zo’n wet toch in nullen en enen probeert te gieten verlies je de ruimte voor nuances die de wetgever nou juist bewust heeft ingebouwd.’

‘Een deel van de gesprekken die nu aan het einde van het beleids- en wetgevingsproces aan de orde komt, moet je naar voren halen. Nu blijkt vaak pas relatief laat dat iets niet gaat werken.’

Kortom: lezen!